ΑΦΙΞΗ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ Μπλόκ 5 (Τα ταξίδια μου είναι σαν τα παραμύθια)

ΜΠΛΟΚ 5

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα με την αγαπημένη κόκκινη βαλίτσα ,επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο για τη Γεωργία .Γεμάτη όνειρα  και προσδοκίες σαν τη μικρή Αλίκη, βρέθηκα  στη χώρα των θαυμάτων ! Το ταξίδι διάρκεσε δυο ώρες και δεκαπέντε λεπτά.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την προσγείωση στο αεροδρόμιο του Κουταίση. Το πρώτο πράγμα που αντικρύζεις  είναι  τα βουνά , οι ατελείωτες οροσειρές του Καυκάσου. Το δεύτερο  τα δάση, και έπειτα αρχίζεις να διακρίνεις τα αμέτρητα   ποτάμια,  που διασχίζουν  τη χώρα.  <<Αυτή είναι η χώρα του νερού>>  ψιθύρισα στον Ηλία  καθώς έκανα  τον σταυρό μου προτού ακουμπήσουν οι τροχοί επάνω στη γη.

Ενα λαθάκι να έκανε ο πιλότος θα μπορούσε το αεροσκάφος  να βρεθεί μέσα σε ένα από εκείνα τα πολλά ποτάμια που έβλεπα διαρκώς δίπλα μας,  κατά την προσγείωση.  Ακόμη δεν είχα πατήσει το πόδι μου στη Γεωργία, και ένιωσα να με πλημυρίζει  απέραντη χαρά !

Περάσαμε τον έλεγχο και μπήκαμε στην αίθουσα για να πάρουμε τις βαλίτσες  απο τον ιμάντα  των αποσκευών .

Παρόλη την ομορφιά της αίθουσας με τα έντονα χρώματα, όπως το κόκκινο και το φούξια ,πρόσεξα πως το μαύρο ήταν το πιο επιβλητικό! Ολοι οι εργαζόμενοι, φορούσαν μαύρη στολή. << Γιατί ολοι φοράνε μαύρο εδώ πέρα;  >> ρώτησα με αφέλεια τον σύζυγο μου. << Ξεύρω εγώ ρε συ Δήμητρα ; η στολή τους είναι! >>   είπε, και χαμογέλασε ειρωνικά.

<Για εμάς , το μαύρο είναι πένθος…>> σκέφτηκα. <<Εδώ το φοράνε σαν στολή>  Αργότερα  στο ταξίδι, πρόσεξα πως οι περισσότεροι άντρες, φορούσαν  μαύρο χρώμα, και όταν ρώτησα μια ξεναγό γιατί το προτιμούν , η απάντηση ήταν << Γιατί είναι ωραίο !>>

Δεν με έπεισε η απάντηση της.  Σε πολλά μέρη οπου θριαμβεύει η παληκαριά ,η επιθυμία για ελευθερία, η αντίσταση του λαού σε εχθρούς, εκεί όπου υπάρχουν βεντέτες μεταξύ οικογενειών ,έχω προσέξει πως στο ντύσιμο τους, κυριαρχεί το μαύρο χρώμα !

Αφού πήραμε τις βαλίτσες, στην έξοδο μας περίμενε ενας κύριος γύρω στα σαράντα μα μια πινακίδα που έγραφε το όνομα μας.

<< Να ο ταξιτζής μας !>>είπα χαρούμενη, και δεν έβλεπα την ώρα να μπω στο ταξί και να αρχίσω να ανακαλύπτω  τη χώρα.

Κάναμε χειραψίες  και προσέξαμε πως ο ταξιτζής δεν  απαντούσε στις χαιρετούρες μας . Δεν άρθρωσε ούτε μια λέξη! Βγήκαμε έξω και όταν φτάσαμε στο πεζοδρόμιο, ψάχναμε  να δούμε το αυτοκίνητο του, αλλά δεν είχε κανένα.  Άφησε βιαστικά την κόκκινη  βαλίτσα,  μας κοίταξε, και είπε με επιμονή << μομέντο μομέντο ! Έδειξε με τα χέρια  τον χώρο εκεί, ξαναείπε  μομεντο μομεντο και  άρχισε να τρέχει δυνατά,  μακριά από το αεροδρόμιο . Έβαλα τα γέλια!  Παραμείναμε  στο πεζοδρόμιο με τις βαλίτσες, και  κοιτούσαμε  τον άνθρωπο να τρέχει, να τρέχει, να τρέχει… Πρέπει να έκανε περίπου ένα χιλιόμετρο. Σε λίγο έφθασε  χαμογελαστός με το αυτοκίνητο του. Εγώ ακόμη γελούσα και διασκέδαζα κάνοντας αστεία. Προσπαθούσα  να καταλάβω τι είχε συμβεί, και μας εγκατέλειψε .

Αφού μπήκαμε στο ταξί ,ο Ηλίας που δεν είχε καταλάβει ότι ο άνθρωπος δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά, άρχισε να τον ρωτάει<< Do you speak English?>>  Περίμενε για  λίγο  να πάρει απάντηση, και αφού δεν έπαιρνε καμία,  συνέχιζε << Parli italiano?>> Ο άνθρωπος τον κοίταζε από το καθρεφτάκι  χαμογελούσε αλλά δεν απαντούσε.  Ο Ηλίας ξανά το βιολί του!  <<French? German ? Spanish? Greek? >> Ο ταξιτζής  κοίταξε ξανά από το καθρεφτάκι, και έβαλε μουσική .

 Αφού βγήκαμε από τον δρόμο του αεροδρομίου και πήραμε  κατεύθυνση, ξαφνικά μπροστά μας, να σου  δυο αγελάδες να περπατούν στην άκρη του δρόμου .<< Κοίτα κοίτα!>> φώναξα <<Δυο αγελάδες!  θα τις πατήσουν! Μα από πού να έφυγαν ,και πήραν τον δρόμο μοναχές ;>> Δεν περίμενα βέβαια να δω ζώα μέσα σε κύριο, και πολυσύχναστο δρόμο .

Προχωρώντας να σου κι άλλες αγελάδες ! Αυτή τη φορά περπατούσαν και από τις δυο μεριές . Δεξιά και αριστερά ,  καμιά δεκαριά αγελάδες  περπατούσαν αμέριμνα, και δεν έδιναν σημασία στα αυτοκίνητα που έτρεχαν με 100 χιλιόμετρα την ωρα. << Cows cows >> είπα στον ταξιτζή με ενθουσιασμό και χαρούμενη που τις έβλεπα .Περίμενα μήπως και  μιλήσει, και μου εξηγήσει επιτέλους, για ποιο λόγο ολες αυτές οι αγελάδες βγήκαν βόλτα στο σεργιάνι, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους, καθώς και τη δική μας. Με κοίταξε ντροπαλά, χαμογέλασε, αλλά δεν έβγαλε μιλιά. Προχωρώντας, βλέπαμε  συνέχεια  στο δρόμο μας αγελάδες …

Σε κάποια στιγμή ο ταξιτζής ελάττωσε ταχύτητα, και έπειτα σταμάτησε απότομα  το αυτοκίνητο, σχηματίζοντας πίσω του, μια μεγάλη ουρά!  Μια αγελάδα ήταν καθισμένη  στη μέση του δρόμου και δεν το κουνούσε ρούπι !

.Σε λίγο μαζευτήκαν κι άλλες.  Μας κοιτούσαν αδιάφορα, και  μας έκαναν να νιώσουμε πως  είμασταν εμείς οι παρείσακτοι. Ο ταξιτζής δεν μιλούσε, ούτε  έκανε κάτι για να τις διώξει. Περιμέναμε, περιμέναμε και περιμέναμε... Αφού πέρασαν πέντε ολόκληρα λεπτά, αποφάσισε να πατήσει ευγενικά  το κλάξον για να τις τρομάξει, αλλά και πάλι δεν έφευγαν.  Πάτησε τότε  άλλες δυο φορές το κλάξον  και οι αγελάδες σιγά σιγά μαζεύτηκαν στην άκρη.

Είχα πεθάνει από τα γέλια!  Ο Ηλίας άρχισε με  τα αστεία του, και με έκανε να γελώ ακόμη πιο πολύ !Εμείς γελούσαμε και ο ταξιτζής χαμογελούσε με συμπάθεια.

Σε λίγο φτάσαμε στο Κουταίση. Το ξενοδοχείο μας ήταν  κτισμένο πάνω στον ποταμό , κοντά σε ένα παλιό ιστορικό  γεφύρι. Αντιλήφθηκα πως δεν υπήρχε ασανσέρ, και έπρεπε  να ανέβω στον τρίτο όροφο με την κόκκινη  βαλίτσα και τα είκοσι κιλά ρούχα, για όλες τις εποχές!

Ξαφνικά να σου ενας κύριος χαμογελαστός,  και  αφού έκανε χειραψίες  άρχισε να μου   φωνάζει <<μομέντο μομεντο!!>>  Άρπαξε τη βαλίτσα και  μου την κουβάλησε μέχρι την ρεσεψιόν.

Έτσι λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο,  σήμερα έκανα  την πρώτη μου συνάντηση με τα ταξί,  και τις αγελάδες αυτής της χώρας…

Δήμητρα Ευθυμίου - (Ραπόζα)