Ελάτε μαζί μας ! Γνωρίστε την Κύπρο μέσα από τους περιπάτους μας. Ηλίας Ματθαίου < Τζούνιορ> 5 χρονών > Δήμητρα Ευθυμίου < H γιαγιά > ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΕΠΤΑΓΩΝΙΑ

Ελάτε μαζί μας!

Γνωρίστε την Κύπρο μέσα από τους περιπάτους μας.

Ηλίας Ματθαίου < Τζούνιορ>  5 χρονών >

 

Δήμητρα Ευθυμίου < H  γιαγιά >

ΣΤΗΝ ΕΠΤΑΓΩΝΙΑ

Σήμερα επισκεφθήκαμε το χωριό Επταγώνια. Βρίσκεται είκοσι οχτώ χιλιόμετρα από τη Λεμεσό, και σε υψόμετρο 450 μέτρων.

Ο τζούνιορ δεν έκρυψε τη χαρά του για τον προορισμό μας. Μου ζήτησε να γράψω κάτι για την μικρή μας βόλτα στο αγαπημένο του χωριό!

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και καθίσαμε στο πίσω κάθισμα. Ο Ηλίας άρχισε να μετράει τις βελόνες που έμπλεκα στο πλεκτό μου. Βάλαμε στοίχημα αν θα κατάφερνα να πλέξω μέχρι το χωριό,  τέσσερα δάχτυλα μήκος, η πέντε. Tο στοίχημα το κέρδισε αυτός και καμάρωνε το κασκόλ του!  " Τώρα θα έχω δύο σάρπες " είπε. " Μια άσπρη, και μια γαλάζια"

" Ναι!" είπα ευχαριστημένη " Την γαλάζια θα την φορέσεις όταν χιονίσει!"

Το πετρόχτιστο σπιτάκι, μας καλοδέχτηκε όπως πάντα. Καθίσαμε να φάμε στο παλιό ξύλινο τραπέζι .

Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα μετά την πρωινή βροχή.

Μαζέψαμε λίγες ελιές από την ελιά στην αυλή, και υποσχέθηκα στον Τζούνιορ πως θα έφτιαχνα ένα μικρό μπουκαλάκι για  να το χαρίσει στον πατέρα του.

Στην αυλή τα σαλιγκάρια είχαν ξυπνήσει από τον λήθαργο, έτσι και εμείς ανακαλύψαμε ένα καινούργιο παιχνίδι.

Βάλαμε ένα <καράολο>  στο πλακόστρωτο και περιμέναμε να τον δούμε σε δράση. Το σαλιγκάρι όμως, δεν έλεγε να βγει  από το κέλυφος. Του ρίξαμε δυο τρία ποτήρια νερό και επιτέλους ξύπνησε!

Μπορέσαμε  να δούμε τις κεραίες του και να το φωτογραφήσουμε.

 

Η βόλτα στο χωριό ήταν μικρή, έπρεπε να επιστρέψουμε νωρίς.  Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα περίπατο στο κέντρο του χωριού και να επισκεφτούμε την αγαπημένη γιαγιά Ζωή, που έχει το καφενείο.

Στα στενά δρομάκια είδαμε τα πετρόχτιστα σπίτια. Πολλά από αυτά είχαν  τοίχους από πλιθάρι .

Το πλιθάρι το χρησιμοποιούσαν κατά τον 19ο αιώνα μέχρι και τις αρχές του 20ού. Με άχυρο και πηλό, έφτιαχναν λάσπη και μετά τούβλα από πλιθάρι.Τα τοποθετούσαν το ένα πάνω στο άλλο και κατασκεύαζαν τον τοίχο.

Ο Ηλίας τα κοίταζε με ενδιαφέρον και του άρεσε ο παλιός καφενές. Στο δρόμο  η παλιά βρύση του χωριού φαινόταν σιωπηλή, δίχως ζωή. Το νερό ήταν κλειδωμένο, δεν μπορούσε να δώσει χαρά στον περαστικό. Όλες οι βρύσες  στα χωριά της Κύπρου είναι ίδιες, φτιαγμένες με τον ίδιο τρόπο, και είναι   όλες χωρίς νερό. Κάποτε, ο διαβάτης σταματούσε για να δροσιστεί και να ξεδιψάσει. Έπινε νερό αυτός και τα ζώα του, που έπαιρναν δύναμη, για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Το χωριουδάκι ήταν στολισμένο με σπάνια λουλούδια που ξεπρόβαλλαν από τους κήπους, αλλά και από μίαν άλλη εποχή!

Εάν από αυτά, ο < κολεός > με  κόκκινα χρώματα, φανταχτερά. 

Οι γατούλες που λιάζονταν στη μέση του δρόμου, έτρεξαν να μας προϋπαντήσουν!

Στις αυλές των σπιτιών οι μανταρινιές, και οι λεμονιές, ήταν γεμάτες καρπούς!

Η περιοχή της Επταγώνιας είναι φημισμένη για τα ωραία  μανταρίνια και τις νόστιμες  ντομάτες!

Πρόσφατα η τεράστια φωτιά άφησε μεγάλες ζημιές και σημάδια για τη γεωργία και για τους τους χωρικούς.

 Φτάσαμε στο καφενείο και ο Τζούνιορ έτρεξε να βρει την γιαγιά Ζωή . Μια γριά  γυναίκα που ακόμη δουλεύει σκληρά, και διατηρεί μονή της, ένα καφενείο αξιόλογο, που συνεχίζει να προσφέρει ψυχαγωγία  στους ντόπιους αλλά και σε ξένους. Εκεί, μαζεύονται οι χωριανοί για να απολαύσουν το καφεδάκι τους να παίξουν τάβλι και χαρτιά. Κάποιοι από αυτούς έχουν περάσει τα ενενήντα αλλά εξακολουθούν να συχνάζουν στο αγαπημένο  στέκι!

Η κυρία Ζωή φτιάχνει τον πιο ωραίο κυπριακό καφέ! Ψημένο πάνω σε ζεστή  άμμο.

Στην ερώτηση μου αν κάηκε το περιβόλι της, δάκρυσε η γιαγιά Ζωή, και όταν την ρώτησα για τις κοτούλες, μου είπε πως της έχασε και αυτές.

Ο Τζούνιορ παρακολουθούσε τη συζήτηση στενοχωρημένος.

 Στο άκουσμα όμως πως αγόρασε καινούργιες κοτούλες η γιαγιά Ζωή, χάρηκε πολύ και ήθελε να πάει να τις δει. Δεν είχαμε χρόνο. Αρκεστήκαμε στο να αγοράσουμε τα φρέσκα τους αβγουλάκια!

Αποχαιρετήσαμε τη γιαγιά Ζωή που ήταν συγκινημένη.

" Είδες;'' μου είπε ''αυτοί που σε αγαπούν έρχονται και σε βρίσκουν! Να ξανάρτετε να ξανάρτετε όχι να κάνετε καιρό "

"Ναι" φώναξε ο Τζούνιορ "θα έρθουμε να σε δούμε τζαί να δούμε τζαί τις κοτούλες !''

" Η γιαγιά Ζωή αγαπά πολύ τα λουλούδια" είπα στον Ηλία στην έξοδο μας   και φωτογράφησα τα βυσσινιά βελούδινα άνθη.

Τερματίσαμε τον περίπατο στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, όπου είχαμε αφήσει το αυτοκίνητο μας.

Τα παιχνίδια ενός παιδιού δεν έχουν τελειωμό, έτσι ξαναβάλαμε στοίχημα για το πλέξιμο μέχρι τη Λεμεσό.

Δεν προλάβαμε να μπούμε στο σπίτι και ο πατέρας του Ηλία, ήρθε για να τον πάρει. Πριν φύγει με αγκάλιασε  και μου είπε

"Ευχαριστώ ευχαριστώ πολλά γιαγιά μου !"

Έμεινα έκπληκτη και συγκινήθηκα. Το εγγονάκι μου, με ευχαριστούσε,

Για μία βόλτα!

Δήμητρα Ευθυμίου 

All rights reserved - Copyright