Ελάτε μαζί μας! Γνωρίστε την Κύπρο μέσα από τους περιπάτους μας. Ηλίας Ματθαίου < Τζούνιορ> 5 χρονών > Δήμητρα Ευθυμίου < H γιαγιά > Στην Μαθικολώνη

                                                                  

Ελάτε μαζί μας!

 Γνωρίστε την Κύπρο μέσα από τους περιπάτους μας.

 Ηλίας Ματθαίου < Τζούνιορ>  5 χρονών -  Δήμητρα Ευθυμίου < H  γιαγιά >

 

Στη Μαθηκολώνη 17/3/2022

 Σήμερα ο τζούνιορ αψηφώντας το τσουχτερό κρύο που έχει τυλίξει την Κύπρο αυτές τις μέρες,  εισηγήθηκε μετά το γεύμα, να πάμε μια βόλτα στη φύση!

 

'' Που να πάμε άραγε, έχουμε τον απαραίτητο χρόνο; '' ρώτησα τον παππού Ηλία.

 

Δεν περίμενα την απάντηση του, είχα  κιόλας αποφασίσει!

 

''  Θα πάμε στην Μαθηκολώνη! Εκεί ήταν κάποτε το σπίτι του δασκάλου του χωριού, και ο δάσκαλος φυσικά δεν ήταν άλλος από τον πατέρα μου! Μου είχε διηγηθεί πολλές ιστορίες για αυτό το πανέμορφο χωριό, που μια μέρα έπληξε ενας  δυνατός σεισμός, που ανάγκασε όλους τους κατοίκους του να το εγκαταλείψουν. "

 

Η Μαθηκολώνη βρίσκεται σε υψόμετρο335 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει από τη Λεμεσό, μόνο δέκα χιλιόμετρα. Ενας προορισμός εύκολος, που θα σας χαρίσει αυτή την εποχή όλη την ομορφιά της φύσης αφού τώρα, όλες οι αμυγδαλιές είναι  ανθισμένες! Στη διάρκεια της διαδρομής μιλήσαμε για το χωριό και παίξαμε  το παιχνίδι των λέξεων που  συνηθίζουμε να παίζουμε για να γελούμε και να μαθαίνουμε νέες λέξεις.

 

 Εγώ λέω <γάλα> ο τζούνιορ απαντά <γιαούρτι> . Εγώ λέω <πρόβατο> αυτός λέει <μπεεεε> . Σίγουρα κάποιες λέξεις τις λέμε επίτηδες για να γελάμε! Φθάσαμε στο εγκαταλειμμένο χωριό και οι σταγόνες της βροχής άρχισαν να γίνονται πιο συχνές .

 

'''Δεν πειράζει αν πέσουν και λίγες σταγόνες στο κεφάλι μας'' είπα αστειευόμενη και άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου . Η βροχούλα όμως μας λυπήθηκε, και μέσα σε λίγα λεπτά σταμάτησε. Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη μας περίμενε, έξω από το αυτοκίνητο.

 

''Πω πω ! κοίτα Ηλία’’ είπα στον Τζούνιορ.’’ Βλέπεις αυτά τα λουλούδια; είναι άγριες ορχιδέες , όπως αυτή που μου χάρισες στα γενέθλια μου αλλά εκείνη είναι διαφορετικό είδος, και την πουλούν στα ανθοπωλεία . Αυτά τα αγριολούλουδα, στην Κύπρο τα λέμε < κόρες του λαγού > δεν ξέρω  όμως γιατί.  Οι παλιοί έτσι τα ονόμαζαν,  ίσως εκεί που φυτρώνουν, να υπάρχουν λαγουδάκια... ‘’

Μυρίσαμε τις κόρες του λαγού και προχωρήσαμε. Η μυρωδιά της βανούκας ήταν έντονη και έτσι σκέφτηκα να εξηγήσω τον Ηλία τι είναι η βανούκα.

 ‘’Βλέπεις αυτό το θάμνο που είναι καταπράσινος ; σε λίγο καιρό θα κάνει κίτρινα λουλούδια και θα μεγαλώσουν χοντρά μεγάλα κλαδιά που θα γίνουν ξύλα όταν ξεράνουν .Με αυτά ο παππούς μου έφτιαχνε σκαμνάκια και μου είχε φτιάξει και εμένα ένα μικρό.’’

 Πήρα ένα ξύλο βανούκα, και το έδωσα στον τζούνιορ.

‘’Με αυτό θα κάνεις θόρυβο για να μην έρχονται τα φίδια κοντά σου, και σε αυτό θα ακουμπάς όταν βρίσκεις δυσκολία στα σκαρφαλώματα. ’’

 

Αυτά είπα και πήραμε το κατήφορο για να εξασκηθούμε στις καταβάσεις και αναβάσεις έστω και αν ήταν εύκολο το μονοπάτι.

 

Στην επιστροφή περπατήσαμε στον παλιό δρόμο του χωριού και είδαμε πως ήταν παλιά φτιαγμένοι οι δρόμοι , από μικρές πέτρες.

 

''Εδώ περπατούσαν μόνο άνθρωποι και ζώα, και όχι το 4χ4 μας. Εδώ τα γαϊδουράκια περνούσαν  περήφανα και ακούραστα με  το φορτίο τους, περιμένοντας με υπομονή να φτάσουν στη βρύση του χωριού  για να κάνουν σταθμό. Να  ξεκουραστούν και να ξεδιψάσουν.’’

 

Ανάμεσα στις πέτρες είχε βλαστήσει χορτάρι και ο πέτρινος δρόμος δεν διακρίνονταν αλλά τον νιώθαμε κάτω από τα πόδια μας και η χαρά μας  ήταν μεγάλη για αυτή την εμπειρία.

 

Το παλιό χωριό ήταν κτισμένο αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού και στην κορυφή βρισκόταν η ανακαινισμένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου . Τα σπίτια ήταν χωρίς οροφή όλα ερείπια του σεισμού . Οι όμορφοι πετρόκτιστοι τοίχοι, γεροί όπως ήταν, είχαν αντέξει στη δοκιμασία . Τα άδεια  σπίτια, με παράθυρα δίχως παντζούρια, περιμέναν αγέρωχα μέσα στο χρόνο, περίμεναν ακόμη τους ανθρώπους…

 

 

Περπατήσαμε μέχρι την εκκλησία. Η πόρτα ήταν κλειστή, δεν μπορέσαμε να την δούμε από μέσα. Οι αμυγδαλιές μας περιμέναν καμαρωτές και ψιθύριζαν σαν περίεργες γριούλες του χωριού , ρωτούσε η μια την άλλη.

 

 ''Μα πκοιοί εν τούτοι κόρη μου που ήρτασιν στο χωρκόν μας;''

 

Στο πίσω μέρος της εκκλησίας βρήκαμε κι άλλα αγριολούλουδα <κόρες του λαγού > και δεν έχασα την ευκαιρία να τις φωτογραφίσω από κοντά.

 

Μάρτης είναι, και αν δεν δεις μαρτούθκια είναι στην εξοχή ίσως να είσαι σε λάθος μήνα.

 

 Έτσι μπροστά μας τα μαρτούθκια έκλεψαν την παράσταση. Μείναμε να τα θαυμάζουμε με τον τζούνιορ και του εξήγησα πως αυτά είναι  τα σκουληκάκια της Παναγίας , δεν τα πατάμε ούτε τα πειράζουμε γιατί είναι αμαρτία. Αυτά ήξερα για τα μαρτούθκια και που με τη σειρά τους, μου είχαν πει και εμένα οι γονείς μου.

 

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής .Αυτή τη φορά από το χωριό Φασούλα. Σταματήσαμε στην πιο ψηλή  κορφή για να θαυμάσαμε την πόλη μας, τη Λεμεσό .

 

< Επιβλητικοί οι πύργοι ξεχωρίζουν...σκέφτηκα. Έγινε η πόλη μου μια ξένη πόλη για τους ξένους (αφού οι ουρανοξύστες προορίζονται γι’ αυτούς) >

 

Περνώντας από τη Φασούλα έδειξα το βουνό <Καμήλα> και το βουνό <Κάστρο> στον Τζούνιορ. ''

 

''Στην  Καμήλα έχει απολιθώματα γιατί κάποτε εκεί υπήρχε η θάλασσα. Σε ένα από τους περίπατους μου είχα βρει κάποτε  ένα απολιθωμένο χταπόδι.

Στο βουνό <Κάστρο> λένε βρήκαν αρχαία… Ίσως εκεί κάποτε να ζούσε κάποιος βασιλιάς… ''

 

Με ιστορίες με φαντασία, και με χαρά, φτάσαμε στο σπίτι. Γεμίσαμε από την ομορφιά της φύσης και της  ζωής.

 

Γεμίσαμε και τις μπαταρίες μας. Πήραμε  δύναμη για το αύριο, ένα  άγνωστο αύριο για όλους μας.

 

 Εν καιρώ πανδημίας, εν καιρώ πολέμου.

 

Δήμητρα Ευθυμίου - Ραπόζα

 

All rights reserved - copyright